De NHer in de praktijk.....

Ik, zei de gek, heb TREC naar Nederland gehaald. Ik heb 2 jaar gedaan over de vertalingen en de aanpassing van de reglementen naar de Nederlandse doelgroep. Ik was de allereerste ruiter die TREC reed en verdwaalde regelmatig, zowel tijdens de wedstrijd als met de hele opzet van de sport in Nederland.
TREC was in mijn ogen de ultieme uitdaging voor ruiter en paard. Het kaartlezen en oriëntatie is natuurlijk belangrijk als je een trektochtruiter bent, en in onbekend terrein je mannetje moet staan, maar de hindernissen van de PTV waren de ware magneet voor me. Na de TREC ben ik begonnen met de opzet van de Working Equitation in Nederland, met een evenlange lijdensweg als de TREC, wat vertalingen en regelgevingen betrof. In beide sporten was ik de pionier in de eerste wedstrijden, zowel als organisator als deelnemer in het buitenland. In het begin heb ik mijn vrienden meegesleurd, naderhand deden ook vreemde mensen vrijwillig mee. TREC is inmiddels zeer populair in Nederland, terwijl het wat meer technische WE nog echt voet aan de grond moet gaan krijgen. Inmiddels ben ik ook begonnen aan een bescheiden opzet van de in Amerika zeer populaire "Extreem Cowboy Race", maar behalve de website met verwijzingen naar de Belgische wedstrijden en de Nederlandse Field Farmers Trail, ontbrak me nog de tijd om me daar meer voor in te zetten.

Hindernissen overwinnen hebben me altijd geweldig geïntrigeerd. De cursus "Stressvrij paard" van Kim Moeyersoms heb ik met al mijn paarden gevolgd, ook zonder hoofdstel en met handpaard. Niks is mooier als je paard zomaar doet wat je wilt. En "zomaar" is het nooit, haha. Jeetje, wat heb ik toch veel liggen klooien in mijn leven met Westerntrails, PTVs en WE-trails.... Maar het blijft het mooiste wat er is en je raakt nooit uitgeleerd! Elke nieuwe hindernis is een nieuwe uitdaging voor je ruiter-paard relatie... Op een zware TRECwedstrijd in Koblez-Duitsland -EKselectie, waar ik met mijn endurancepaard meedeed (geheel onvoorbereid, meteen het hoogste niveau...) voelde ik ineens wat Parelli bedoelde met "the horse thinks you're his mama...", toen mijn schijt-PB-Araber over een 2 meter hoge wankele houten brug over een kolkende rivier stotterde, trillend van de schrik en geheel vertrouwend op mijn expertiese gewoon onbevangen deed wat ik van hem vroeg. Onvoorstelbaar was het gevoel, want hij vond het echt dood en doodeng, maar ik zei dat het kon en dus ging ie. Zo lief en zo vol vertrouwen, dat ik gewoon moest huilen van geluk. en alle hindernissen nam ie zonder morren. Het was de derde keer dat ie een hindernis zag en de eerste twee keren ging het voor geen meter. Maar nu had ie voldoende vertrouwen gevonden om te springen over enge boomstammen, rare bewegende riviertjes in te springen, en hele steile hellingen te nemen. Maar de brug was the max. Hij stond echt te shaken maar hij ging. Dát gevoel kun je gewoon niet omschrijven, dat moet je gewoon een keer meemaken om te weten wat het is....

Deze intro was eigenlijk niet bedoeld als persoonlijke noot, maar ik wilde het toch even met jullie delen. Wat ik met dit artikel wil gaan vertellen, is dat de NHer op papier de hele wereld kan overwinnen, maar als puntje bij paaltje komt, hij helaas niet zoveel kan laten zien als dat ie verkondigt.... TREC is ook voor de NHer een prachtige ultieme test en ik wil jullie dan ook graag meenemen naar mijn wereld van hindernissen en vertrouwen, communicatie in de praktijk, NH in de wedstrijd. Ik wil niemand ontmoedigen en zal dan ook geen namen noemen, tenzij die persoon een positieve ervaring kon laten zien. Ik ga geen anti reclame maken voor de dapperen die proberen maar falen, maar wel voor degenen die succes afleveren.

Kim Moeyersoms, Paardenmanieren, Parelli instructeur verslag 1e TREC

Kim is TREC gaan rijden omdat haar man dit deed en ze wel eens wilde kennismaken. Kim is voornamelijk gespecialiseerd in grondwerk en kan alles met haar Fjord en haar Arabier. Ze is een groot fan van Parelli en sinds kort gediplomeerd instructeur PNH. Kim was heel bang om te springen, en haar Fjord had geen ervaring daarmee, maar deed alles braaf. Een prachtig voorbeeld hoe NH en de TRECuitdaging samen kunnen gaan...

Het kan ook anders... Gewapend met een carrotstick (lijkt me echt zwaar om daar een hele POR te moeten rijden, maar goed) en natuurlijk bitloos, deden twee NHers mee op een recente TREC wedstrijd. Zo heel slecht deden ze het niet, maar op sommige onderdelen, waarbij communicatie tussen ruiter en paard essentieel zijn, had ik toch echt wel meer verwacht. Toch vond ik het heel dapper dat ze meededen en ze gaan vaker meedoen. Verwacht wordt dat ze er beter in gaan worden en mogelijk van TREC een NHparadepaardje gaan maken...

TREC

Working Equitation

Extreme Cowboy Race

next

homenu