ISKI...

Deze opiniesite draag ik op aan Iski, die me enorm inspireerde door dingen te zeggen zoals ze waren. Glashard, ongezouten en vol humor. Weleenswaar heb ik op andere dingen kritiek als Marinus Ooms, maar de manier van kritiek geven, heb ik toch wel een beetje van hem afgekeken. Verder was hij een echte NHer, zie de hoofdsteloze foto.


Man door misdrijf om het leven in Haulerwijk www.politie.nl

Op woensdagmiddag 11 oktober 2006 rond 13.30 uur is het lichaam van de 51-jarige Marinus Ooms aangetroffen in zijn woning aan de Slotemaker de Bruïneweg te Haulerwijk.
Hij werd gekneveld aangetroffen op zijn slaapkamer en is door middel van een mes om het leven gebracht. Het moordwapen is niet aangetroffen. De politie gaat er vanuit dat het misdrijf is gepleegd in de nacht van zondag 8 op maandag 9 oktober 2006. Het slachtoffer was aan handen en voeten gekneveld door middel van tierips en tape.
Het slachtoffer woonde alleen in een vrijstaande woning. Zijn beroep was maatschappelijk werker. Hij werkte veel voor Defensie en behandelde onder andere ex-militairen. Ooms was een paardenliefhebber en hij was vooral actief in het onderdeel dat bekend staat als Western-riding. Verder was hij een fervent motorliefhebber.

Paardenvrienden rouwen om Iski
woensdag 18 oktober 2006
Op internet is inmiddels een condoleance-register geopend. Dat gebeurt via een speciale site van de paardensport www.bokt.nl. Op die site schreef Marinus Ooms onder het pseudoniem Iski (de naam van een van zijn honden) tal van colums, gedichten en soms pittige commentaren.
De manier waarop Marinus (of moet ik zeggen "Iski") zijn gedachtes met ons heeft gedeeld was uniek en briljant. Hij wist vaak feilloos de vinger op de zere plek te leggen, wat confronterend kon zijn maar tegelijkertijd ook altijd hartverwarmend en humoristisch", schrijft een bezoeker.
Een andere reactie: "Marinus heb ik leren kennen als een warm, oprecht en bevlogen mens. Altijd bereid de strijdbijl op te nemen (in de vorm van een scherp geslepen pen) als hij onrecht tegen kwam. Altijd bereid een ander uit de put te halen. Altijd een vriend voor wie hem nodig had." Er staan inmiddels vele tientallen condoleances op de site. Ooms wordt neergezet als iemand met een groot hart voor mens en dier.
Op het forum van bokt.nl ontpopte Ooms zich als een dierenvriend die geregeld door hem geconstateerde misstanden binnen een bepaalde tak van westernriding aan de kaak stelt. Dat gebeurde soms in niet mis te verstane bewoordingen. Hij schopte daar mogelijk tegen schenen. Er werd af en toe ook fel op gereageerd. De politie onderzoekt of er vanuit die hoek een motief ligt. Daarnaast wordt het onderzoek zo breed mogelijk gehouden.

eng hè....

www.mcdeblijderijders.nl/bijzonder

Waarom...

Fries journaal

Hieronder zijn legendarische opinieverhalen. Bron: www.bokt.nl


1. Definitie van de mannelijke Reiner
*:

Homo Sapiens waarbij het ego zich lineair, rechtevenredig verhoudt tot de inhoud van de geldbuidel en het IQ daar omgekeerd evenredig aan is. EQ is afwezig of slechts in geringe mate ontwikkeld. Verder voldoen ze aan criteria zoals omschreven in de DSM IV, Diagnostic Criteria American Psychiatric Association, hoofdstukken 312.34 (intermittend Explosive Disorder/impuls controle stoornis) en 301.7 (antisocial personality disorder/antisociale persoonlijkheidsstoornis).

Waar kom je ze tegen? Helaas nagenoeg overal, laatstelijk in overdaad gesignaleerd op het Quarter NK te Bunschoten...(kennelijk heeft iemand ergens het hek open laten staan).

Te herkennen aan: Grote bek, blik in de ogen van: waarom zien jullie MIJ niet staan, omringd door 'groepies' die tijdens het rijden van het pattern te pas/onpas dierlijke keelklanken uitstoten, doorlopend en dus onnodig ‘gezaag’ aan de mond van het paard en in de Nederlandse Western wereld een BNer…(in Nederland pfffff..ja dan ben je écht iemand).

* uitzonderingen daargelaten, iedere definitie bestaat bij gratie van de uitzondering. De reiner die zich in dit profiel meent te herkennen maar sommige woorden niet begrijpt mag zich een echte reiner noemen en heeft een deel van mijn defintie ter plaatse bewezen.

 


2. De Pleasure Ruiter
.

Let op…hier hebben we het over de crème de là crème van het Feminien Western Riding, wat Reining is voor de echte Cowboy, is Pleasure voor de ware Cowgirl. Even voor de juiste beeldvorming: een echte cowboy is er zo eentje die zijn sporen tot in bed draagt...(moet je uitnodigen als je een waterbed hebt, gevalletje waterschade in het kwadraat).

Pleasure dus….zoek het woord eens op in het woordenboek en je leest: genoegen, plezier, vermaak en genot….nou, kijk nog eens goed de eerstvolgende keer wanneer je deze dames, want dat zijn het toch meestal, rond ziet hobbelen ….. ik krijg er niet direct een associatie van genot bij…..nou ja….hippisch gezien dan hè.. En om nou te zeggen dat er van de dames en de enkele verdwaalde heer (en zo kijkt ie ook…je zou ‘m een TomTom geven in de hoop dat ie snel de weg terug vindt) genoegen, plezier en genot uitstraalt?

Dames......wanneer jullie die haarlak benutten om de hoed vast te zetten….boetseer dan ook je al dan niet knappe smoeltje in een lach en spuit die hele bus leeg….ok, eten is daarna wat lastig en je hebt ’s-Avonds een klus om het allemaal af te spoelen en wanneer dat niet lukt heb je maandag op je werk aan de collega’s iets uit te leggen maar tijdens die 7 minuten glorie wordt er in ieder geval gelachen…pleasure dus.

En dan de voorbereiding in de inrijbak…pffffff. Zweten, klamme handjes waarbij het in ene keer duidelijk wordt waarom er handschoenen gedragen worden, zenuwachtig gedoe… Meisjes…Hallo….Pleasure!!!!

En de kuur zelf? Willen ze eerst weten of ze op startlijstvolgorde binnen moeten komen, eenmaal binnen lijken ze dat direct vergeten en rent alles en iedereen door en langs elkaar en lijkt het er bij sommigen op alsof ze de laatste trein moeten halen terwijl anderen zich zichtbaar vertwijfeld af lijken te vragen waarom ze in hemelsnaam vanmorgen die string aangetrokken hebben, intussen met 1 oog naar de jury glurend om op het juiste moment een corrigerende haal aan de teugel te kunnen geven en het andere oog gebruikend om met doodsverachting de koers te houden. Nee……ziet er echt heel netjes uit hoor Dames…..blijf nou potdomme eens àchter elkaar rijden…!!!

Vervolgens 7 minuten lang rondjes draaien, eerst linksom en dan weer rechtsom alsof iedereen op zoek is naar de uitgang om uiteindelijk door dezelfde deur als waardoor ze binnengekomen zijn de arena weer te verlaten. Op zich niet zo erg maar een beetje treurig wanneer je weet dat ze het iedere keer wéér doen. Meisjes……de ingang IS de uitgang dus houdt op met zoeken. IQ wordt niet afgemeten aan wàt je weet maar hoe snel je het weet.

En dan die arme paarden, eerst 3 minuten linksom in verschillend tempo om dan weer na een korte draai 3 minuten het hele oeuvre op de rechterhand te herhalen. Als weldenkend paard zou je er een lachstuip aan over houden als het niet zo triest was…make up your mind girl. En aan het eind komt de klap op de vuurpijl….de stop gevolgd door een achterwaartse…..roep dan gewoon eerder Whoa….dan hoeft ie dat hele stuk niet terug. Moet je bij een stoplicht doen….eerst 5 meter door het rooie knallen (leuk lachen want er wordt tenslotte gefotografeerd) dan 5 meter back up…..(oeps..nog een fotootje)…en dan 6 maanden later voor de kantonrechter uitleggen dat je een peasure-ruiter bent…nee, dàn komt echt alles goed.

En als laatste…de Line Up…het hele kippenhok op een rijtje…je zou de ophokplicht voor altijd uit willen vaardigen. Maar goed, ik zie in gedachten de commentaren al weer op me af komen:…”Iski heeft geen verstand van paardrijden”…..en dat kan wel kloppen maar ik vind het allemaal maar een beetje wanordelijk door elkaar rijden zonder dat er een duidelijk doel of richting in lijkt te zitten en er straalt geen pleasure van af. . Maar ja, ik ben dan ook slechts een bosridder en hou van richting en rechte stukken…da’s mijn pleasure…..

In de continuïng story vanavond

3. De Trailertjes

Ja….da’s nou lastig want ik vind me dit toch een leuk onderdeel…..vooral wanneer er maar 1 meedoet en je dat hele Ku..parcours voor 1 zo’n mongool op moet bouwen..om het 4 minuten later of af te moeten breken of om te moeten bouwen voor een andere (of dezelfde) stuntelaar die meent ook nog eens even in de open klasse te moeten starten.

Kijk, wat mij betreft ziet een trailparcours er als volgt uit: Men neme een topografische kaart van de Koninklijke Landmacht (kan ik voor zorgen) zet blind met een pen een paar krassen over die kaart waarbij je er wel voor moet zorgen dat het begin ook het eind is, anders is het gemeen….. en stuurt die ene deelnemer, of het zooitje ongeregeld dat ook zo nodig moet laten zien hoe onhandig ze door een hek kunnen stuiteren, de deur uit. Men neme een aantal lagere school kinderen en zet die op strategische punten met een stempelkussen (controleposten) langs de ‘krassen’ en dan stuur je ze het bos in…letterlijk dan wel figuurlijk afhankelijk van de directe omgeving van de manege waar de wedstrijd georganiseerd wordt. Verbind er een tijdslimiet aan (verboden om binnen 6 uur terug te komen) geef ze desnoods consumptiebonnen van McDonalds mee, en ze zijn de hele dag tevreden. En de rest van het publiek en deelnemers eveneens want stel je voor je hebt, tegen de verwachting in, plotseling 20 deelnemers….zit je me daar 20 keer 5 minuten tegen dat gestuntel over die balken aan te kijken.

Dit recept heeft slechts 1 nadeel….ze willen het parcours eerst steevast zonder paard lopen……pfffffff ... en dan duurt een wedstrijd dus 3 dagen. Je zult daar groom van zijn….sta je 8 uur met een paard in je hand terwijl de ruiter voorzien van eerdergenoemde kaart de binnenlanden van Nederland aan het verkennen is.

Nee, dan toch maar gewoon in de arena die balken, tonnen, hekken en pionnen in enigszins gestructureerde vorm neerzetten. Niet dat het veel uitmaakt, dat gestructureerde dan, want ook hier zijn de vrouwen in de meerderheid en, dat weten wij mannen al jaaaaaaaaren, vrouwen kunnen niet kaartlezen..!!

Dus wat gebeurt er al even steevast als dat 2e kerstdag op 1e kerstdag volgt………juist ja, ze willen het parcours te voet verkennen…en lopen dan geheel in trance verzonken met zo’n kaart door de arena, ondertussen druk gebarend in de lucht gelijk een luchtgitaarspeler (gekker met het toch echt niet worden) intern overleg voerend, uitroepen als “dit kan echt niet….veel te kort … hoe verzinnen ze het” en , zoals Bassie van ‘Adriaan en…’ aan de binnenkant van hun ogen de route ‘zien’… Je zou ze zo naar Jomanda sturen….niet dat ze er beter van worden maar veel gekker ook niet.

En hebben ze dan het gehele parcours doorlopen, sommige stukken geheel volgens de kaart in jog of lope, al struikelend over de balken die we dan weer keurig op afstand moeten leggen dan slaan de zenuwen pas echt toe. In de inrijbak…je moet er toch echt eens gaan kijken, worden de billen samengeknepen en de laatste inlegkruisjes aangebracht en kun je het angstzweet gewoonweg proeven….heerlijk.

Want zijn er dan eens meer dan 5 deelnemers, is de 6e het hele parcours al lang weer vergeten en worden de routebeschrijvingen gecontroleerd en geraadpleegd als zijn ze op weg naar hun vakantiebestemming…(en zit hun echtgenoot gniffelend op de passagiersplaats in doorlopende bevestiging van het adagio: vrouwen hebben geen richtingsgevoel). Nou is dat wel weer niet geheel zuiver….zet ze achter het stuur en het deugd niet…maar geef ze een kaart en je komt ook niet waar je vooraf afgesproken hebt om naar toe te gaan en deugd het dus weer niet. Als vrouw krijg je zo ook geen eerlijke kans. Maar wil je als man een avontuurlijke vakante….geef zo’n trailruiter dan de kaart èn het stuur…. Neem wel geld en eten mee want je weet maar nooit…maar we dwalen af….hahaha hoe kan het ook anders…(doordenkertje (ik zet het er maar even bij) want ik heb begrepen dat ook Mannelijke Reiners deze rubriek lezen en hebben Trailruiters een legenda nodig bij hun parcourskaart….de mannelijke Reiner weet niet eens wat een Legenda is).

Voordeel van een vakantie met een Trailruiter…je komt nog eens ergens…ga daarentegen met een Reiner of een Pleasuredame de weg op en je komt niet verder dan de eerstvolgende rotonde…eerstgenoemde zal de auto vreselijk de sporen geven en aan het stuur gaan rukken (bij gebrek aan teugels/bit), laatstgenoemde blijft rondjes draaien en zich in toenemende vertwijfeling afvragen waar of dat de uitgang is….. Maar goed, aangezien een vroege wiskundige wiens naam nu even ontschoten is (wie het weet mag me pb-en) al uitgevonden heeft dat op aarde iedere rechte lijn onderdeel van een cirkel is wordt het rijden van een rotonde plotseling een geheel nieuwe ervaring.

Enfin, terug naar de showarena……daar is ze dan….stijf van spanning met een teugeldruk alsof ze alsnog een zinkende Titanic boven water wil houden wordt een aarzelend begin aan het parcours gemaakt… Het hek wil vaak nog wel lukken, de meeste hebben vroeger wel geleerd de deur achter hun reet dicht te doen, maar met die stapel mikado weten ze vaak geen raad. Alsof we morgenavond nog brandhout moeten verzamelen worden hindernissen van balken genomen waarbij je als man denkt dat je op die manier nooit 'genomen’ wenst te worden.

En dan de befaamde PickUp. Nou moet ik toegeven dat de parcoursbouwers m.b.t. dit onderdeel vaak in verlegenheid gebracht worden …….er is geen standaard pickup voorhanden…dus pakken we vaak maar iets dat er wel is of wat ludiek is. Steevast komt het idee om een emmer met hooi te nemen en onder dat hooi een flinke baksteen te verstoppen maar om een of andere reden doen we dat nooit…..jammer. Of een emmer tot aan de rand vullen met water maar dan wordt het trailparcours plotseling iets uit onze jeugd of van een bonte avond en dat schijnt ook weer niet de bedoeling te zijn…opnieuw jammer want als er één groep is binnen de Western Wereld die een geintje wel weet te waarderen zijn het de Trailers wel.

Hebben we dan alles gehad? Nou, er staan nog wat pionnen die omver gekegeld moeten worden en dat gedoe rond de finish is ook niet altijd even helder. En verder? Over het algemeen zijn die Trailers niet vooruit te branden…heel bedachtzame typetjes, een zijwaartse die met de snelheid van een dood paard genomen wordt (excusez le mot) de eeuwige inwendige strijd die vaak nog voor aanvang van de proef uitgevochten wordt: Mag ik nou wel of niet overpakken…moet dat hek achterwaarts, voorwaarts, was het een push of een pull…en voor alle zekerheid die vreselijke Doorman nog maar eens aan de kop zeuren…om dan uiteindelijk aan de beurt te zijn en met een “veel plezier” door diezelfde Doorman de arena ingestuurd te worden waarbij je je altijd afvraagt wiens plezier er nou bedoeld wordt…het jouwe of het zijne. Ik kan bij deze uit de droom helpen ….het is altijd mijn plezier.

De Trailertjes…. Conclusie: Het zijn lieve meisjes…maar stuur ze niet om een boodschap want onzekerheid viert hoogtij…...maar ze zijn wel aandoenlijk en laten we eerlijk zijn, binnen de Westensport kom je dat maar weinig tegen.

Dus leve de Trailertjes….maar laat ze potdomme leren kaartlezen.

Onder het motto "het is niet altijd feest" nu een 'stekend' stukje over de halterklasse.

4. De Haltertjes

Goed, zijn we nu aanbeland bij het voetvolk, de bestijgers van de Catwalk van de Western-sport, de soms aandoenlijke maar altijd als een kerstboom opgetuigde …..je eh….wat zijn het eigenlijk…..geen ruiters …. ‘Begeleiders van het paard’. Mogen dus ongestraft van alle ruiterroutes afwijken. Iets waar bosridders stinkend jaloers op zijn maar we kunnen ons troosten, uitgerekend daar komen we deze categorie niet tegen.

En wat de Pleasure-meisjes en jongens chronisch tekort komen heerst hier in overdaad: de op het gezicht bestorven grijns die aan het begin nog voor een glimlach door kan gaan maar gaandeweg het te lopen, respectievelijk te rennen dan wel struikelend af te leggen parcours lijkt te bevriezen tot iets waarvan ik dan altijd weer hoop dat het er tegen de avond als vanzelf afvalt en er geen plastische chirurgie aan te pas hoeft te komen. Of zou deze categorie zich daar apart voor verzekerd hebben?

De vraag die dit bij mij oproept is in hoeverre deze tak van ….ehhh hobby nou diervriendelijker is dan de andere disciplines? Hoewel…voorafgaand aan het optreden gaat het lijdend voorwerp uitgebreid in bad, wordt ingezeept met de meest luxueuze als mede exotische shampoos’s, lotions, geur en kleurstoffen waarbij de groom een greep kan doen uit een assortiment beauty middelen waar een gemiddelde Body-shop zich niet voor hoeft te schamen. Haren worden hiér ingevlochten terwijl er dààr weer driftig gewerkt wordt aan een volle uitstaande bos en je waant je op het E.K. Hairstyling.

En het ‘slachtoffer’? Ondergaat alles met een lijdzaamheid passend bij een hollywoodstar en verdomd als het niet waar is, hier en daar kijken ze soms ook zo….tot op het arrogante af.

Maar ja, dan komen die halsters, met buitensporig veel zilver en blingbling versierde martelwerktuigen. Ok, bij een eerste aanblik denk je …ohhh…wat een mooi halster maar dan zie je die kettingen aan de ene kant de mond ingaan om er aan de andere kant uit te komen richting de corrigerende hand van de begeleider…of over de neus, al even pijnlijk lijkt me…maar ja, alles mag als het gaat om de veiligheid en beheersbaarheid blijkbaar. Want 20 hengsten in een bak levert nu eenmaal een veiligheidsrisico op…..zoiets als aanhangers van Ajax en Feijenoord in 1 sportzaal zetten…. Maar dat moet je dus ook niet willen juist omdat in zo’n atmosfeer de kettingen ook niet van de lucht zijn. Maar die komen in dat geval van een fiets en niet uit het assortiment van een paardensportzaak.

Of….en dit is een beetje pijnlijk voor sommige lezers onder u….je leert je hengst om zich te gedragen in gezelschap maar ja…dat betekend dat je geduld moet hebben en in ieder geval beheersing over je eigen adrenalinepompje. En ik heb de indruk dat sommigen dan een paard pas kunnen showen tegen de tijd dat ie bejaard is en de rust als vanzelf gekomen is. Maar we zien ook leuke en prettig ogende voorbeelden zoals in Bunschoten dat kleine meisje dat met een vingerbeweging een meer dan 500 kilo wegend paard op z’n plek kon zetten..

Maar goed, het paard is gebaad, met föhns behandeld en de laatste haartjes in de vleug gestreken en overgedragen aan Ken of Barbie en het spel kan beginnen. Dan is er altijd nog wel een zenuwachtige groom die meent nog ergens een stofje of zandkorrel te zien. Gelukkig hebben die nog een arsenaal aan spuitbussen zodat alle laatste oneffenheden weggewerkt kunnen worden zonder dat het paard de gehele behandeling nog eens hoeft te ondergaan. Er wordt hier zo veel drijfgas gespoten dat je de adem afgesneden wordt en persoonlijk denk ik dat één haltershow meer bijdraagt aan het gat in de ozonlaag dan het Ruhrgebied in één week.

En dan is het zover…..hij/zij mag zich aan de jury laten zien. En alsof het in z’n geheel niet om het paard gaat maar om de begeleider staat hij (maar meestal zij) naast het paard driftig haar best te doen om vooral niet op te vallen maar intussen alle aandacht naar zich toe te trekken door met houterige bewegingen, de armen als in gipsverband gestrekt onder een vooraf vastgestelde wiskundige hoek vooral niet te bewegen. Is het je wel eens opgevallen, ze bewegen hun armen niet….die armen verplaatsen zich doordat het bovenlichaam draait. Zo’n beetje als die poppetjes van de Thunderbirds…..(jaja…zo oud is Iski dus…).

Meid, leer je paard stilstaan, zet hem in de bak, ga koffie drinken en laat de jury het paard beoordelen, kom na 10 minuten terug en bevrijd het arme dier uit zijn benarde positie, spoel al die lotion, geur-, kleur- en smaakstoffen uit zijn vacht en breng hem terug naar huis alwaar ie lekker in de modder kan rollen en weer paard kan zijn i.p.v. de equine variant van de Pin-up. Haal intussen je armen uit het gips en strijk die verkrampte grijns van je gezicht.

Maar goed, dit alles dient een hoger doel (geld-lintjes-aanzien) en laten we eerlijk zijn, er komt geen ruiter met sporen en zagende teugelvoering aan te pas en even afgezien van die ketting door zijn smoel, lijkt het allemaal erg diervriendelijk. In gemoedelijke pas verlaten paard en begeleider de arena en kan het paard weer paard zijn en de begeleider weer terugkeren naar haar rol als mens. Dag Barbie en Ken…tot de volgende keer.


Op het gevaar de eerstvolgende wedstrijd niet te overleven bij deze, en op veler verzoek en in navolging van mijn classificatie van manlijke Reiners en, de in die topic weergegeven beschrijving van het vrouwelijk equivalent, nu mijn beschrijving van de Hunters....brace yourself...: 5.

Jezus wat een nichterige bende is dat zeg, die hunters, je ziet van afstand het verschil tussen een vrouw en een man niet meer, ze zitten alsof ze een bezemsteel ingeslikt hebben die er bij hun kont uitkomt en in een voorgeboord gat in het wijvenzadel past...maar wel strak....., kijken daarbij alsof het laatste stuk van eerdergenoemde bezemsteel weerhaken bevat, houden hun teugels vast alsof ze bij Hare Majesteit een kopje thee vasthouden met een blik in de ogen die geheel overeenkomt het die van het varken vlak voordat ie afgeschoten gaat worden en het zich plotseling realiseert dat deze ingeslagen weg niet bij zìjn voertrog eindigt maar op het menselijk equivalent daarvan.

Het ene moment zie je de Cowgirls en boys in lekkere strak zittende jeans met zo’n heerlijke wranglerbutt om in te bijten, als in een Unox-Rookworst op een dampende schaal boerenkool, als koek van Pijnenburg met van Franse Limousine(?) koeien gemaakte rechtsdraaiende roomboter er dik bovenop, een kont met een smaaksensatie zijns gelijke niet kennende ......het water uit de mond lopend .......het volgende moment schrik je wakker en waan je je op een hippisch concours en verwacht je elk moment dat de Koningin van Engeland haar intrede zal doen om een vorstelijke parade af te nemen, de herauten hun trompetten al aan de mond zetten en vanachter de stallen hoor je in je verbeelding de jachthonden (ook al van die strakke stinkmodder-honden) zenuwachtig hun geluiden produceren dat vagelijk aan blaffen doet denken maar dan als dat van een hond die hoogbejaard, stokdoof en stekeblind meent dat er vreemden op het erf zijn....het erf dat hij in vroeger jaren zo energiek heeft verdedigd tegen dieven, vreemde snuiters, jehova getuigen (jaja…..dan had je altijd tenminste één voet te pakken) en de katten van de buren terwijl hij in zijn seniliteit niet beseft dat de boerderij verkocht is en hij met zijn eveneens hoogbejaarde baas ergens op een flat 12 hoog zit......totdat je terug komt in de realiteit en omgeven bent door ruiters in strakke kuitbroeken in allemaal dezelfde kleur en maat, zwarte hoofddeksels van waaronder bij nagenoeg iedereen dezelfde tot staart verwrongen, en eerst zo prachtig loshangend haar, gelijk een waterval in het eerste ochtendlicht opgeroepen fata morgana, …mmmmm….en je realiseert je: jasses..de Hunterklasse is aan de beurt maar gelukkig...straks komen de Reiners....tenminste weer echte mannen/vrouwen…


6. De Western Recrea-Ridders

Nadat de diverse disciplines nader onder de loep genomen zijn, of dat die zich gewoon genomen voelen, wordt de roep om een stukje zelfspot onweerstaanbaar. Zijn we daarmee aan het eind van onze reeks gekomen? Nou, dat nou ook weer niet maar aan de vraag naar karakterschetsen van Jury-leden, Grooms, Doormannen en Bakrandridders ga ik helaas voor u niet voldoen. Reden? Deze mensen moeten we te vriend houden want zonder al deze personen geen wedstrijden. Ok, zonder deelnemers ook niet maar jullie zijn met velen en die anderen slechts in een gering aantal. Dus…die gaan we ontzien….Vooralsnog…… DVG (Dikke vette Grijns).

Vandaag dus de beurt aan de Recrea-Ridders (De RR). Even een halve gepeperde en zelf gemaakte Pizza vol met Mozzarella, Gorgonzola, diverse groenten en …..als pièce de résistance…verse mosselen (eat your hart out Miss SS te N) wegwerken en dan moet het lukken:

Feitelijk horen ze er helemaal niet bij want recreatief rijden is nog nergens tot een wedstrijdonderdeel verheven. Hoewel je het hier en daar niet zou zeggen hoor, ik zag deze zomer in België een Pleasure-proef waarbij een paard in Lope voorbij kwam…nou ja, voorbij, het was dat ik van mijn rechterbeen op mijn linkerbeen ging staan waardoor ik niet aan de indruk ontkwam dat het paard in kwestie een voorwaartse beweging maakte…dat of de achtergrond bewoog. Daardoor moest ik dus naarstig op zoek naar een ijkpunt om de waargenomen voorwaartse beweging te toetsen. Het betreffende ijkpunt vond ik uiteindelijk later in een paar glazen heerlijk Belgisch bier en zowaar, de paarden bewogen zich voorwaarts….maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat het Pleasure onderdeel toen al afgelopen was. Kortom het zag er buitengewoon ontspannen uit en dat zou dus een bruggetje kunnen zijn naar de RR. Maar voorheen en daarna bezochte wedstrijden hebben mij er niet van overtuigd dat het Recreatie Rijden idd tot het Western Riding is gaan behoren dus voor het moment neem ik maar aan dat het in België waargenomen gedrag éénmalig was…….kortom, ze horen er feitelijk niet bij.

Waarom behandel ik ze dan toch? Nou, enerzijds vanwege die aangekondigde zelfspot maar ook omdat ik wel enige verwantschap met de trailruiters zien. Los van hoe ik het ideale trailparcours zie (zie: De Trailertjes), want dan ben je in feite een RR, komt diezelfde RR ook bruggetjes, poorten/hekken, stapels brandhout, obstakels die er als pionnen uitzien ( en het soms ook echt zijn…kijk maar eens in het Appelscha/Smilder bos…daar staan al 7 jaar 2 pionnen bij een mierenhoop en ik heb toch telkens de neiging ze naar staatsbosbeheer terug te brengen met de mededeling: “Kijk eens wat ik in het bos vond, zijn die soms van jullie”? Maar ik schat in dat ze dan ‘not amused’ zullen zijn. Dus is de RR in feite een nutteloze maar wel verwante Trailer.

Maar in feite heb je niets aan ze, laten we nou eerlijk zijn. Ze gaan prat op hun rijkunst maar dat laat zich niet verifiëren, rijden meestal in hun eentje zodat ze toch een soort van sociale outcast vormen en zien er niet uit. Het paard is veelal zo maar ergens van het land getrokken, er wordt een westernzadel overheen gegooid, we hangen er een bit/hoofdstel in dat ergens wel aan western rijden doet denken maar nog nooit door een jury gecontroleerd is en we stappen op en…..zie daar de Western RR. Kijk, en nou heb je pas echt een vlag op een modderschuit, als echte en wedstrijd bezoekende deelnemer/Westernruiter schaam je je rot en wil je met deze groep niet geassocieerd worden.

Want kijk nou eens naar die kleding…oude afgetrapte spijkerbroek, niet matchend shirt (als het al een shirt is want een ouwe trui heeft vaak de voorkeur) en dan, om het geheel te complementeren zo’n, liefst leren, hoed….waar geen vorm in zit en die absoluut niet staat. En zo gaat de RR het bos in geheel overtuigd van zijn/haar eigen gelijk. Maar goed dat er daar geen spiegels staan want het paard zou zich doodschamen. En die RR maar denken dat ie de stoere cowboy/cowgirl uit kan hangen.

En zo trekt dat onsamenhangende zootje door bos, niet gehinderde door enige kennis van zaken op een paard dat maar een beetje voort sjokt en zich of zichtbaar schaamt voor zijn afkomst of het in z’n geheel niet kan verdommen omdat ie er al net zo stupide uitziet als datgene dat er bovenop zit.

En kijk nou eens hoe of dat het daar zit….kromme benen, ronde rug en een beetje soezend in de late nazomerzon. Totdat het arme dier onder hem ontploft vanwege een wegschietend konijn (geef het dier eens ongelijk, je wilt als gerespecteerd konijn niet in de buurt van zo’n RR gesignaleerd worden, je krijgt er een slechte naam van) of een van verbazing omvallend hert….een korte rengalop tot gevolg hebbende waarbij de hoed steevast als eerste het loodje legt, de teugels in het rond vliegen en de stijgbeugels een zelfstandig leven leiden wegens uitgeschoten voeten en alle kanten opflapperen. In het gunstigste geval komt het paard na 100 meer hijgend en zwetend tot stilstand zich in verbazing afvragend waarom die nou feitelijk zo geschrokken was…..zich dan realiserend dat ie in een bord met eten staat, de kop laat zakken om toe te tasten daarin niet gehinderd door de ‘cowboy/cowgirl’ die met een hart in de keel heen en weer geslingerd wordt tussen schrik en schaamtegevoel want stel je voor…je bent gezien. Hebben ze het 3 jaar later op feestjes nog over je..: (“zeg kerel, ik was daar een paar jaar geleden in het bos kwam me daar in ene keer een soort van paard voorbij, er zat iets op met een rare gedeukte hoed op de kop en die persoon keek alsof ie ontzettend aan de racekak was maar zo gauw geen plek kon vinden om het te deponeren en er dus het zadel maar tot plee degradeerde en er vervolgens als op een warm kussen op is gaan zitten…en bij nadere bestudering bleek het zo’n RR….maar dan van het soort dat er zo graag als een Cowboy/girl uitziet….we hebben ons bescheurd”). Kijk en wanneer je dat beseft…dan zoek je als vanzelf de achteraf paadjes wel op.

En bereik je zo’n RR een keer en kun je hem/haar ervan overtuigen toch maar weer eens een lesje te nemen (die hem ook nog eens niks kost want die heeft ie ooit op een Bonte avond gewonnen) dan zal die zich doodschamen omdat ie feitelijk niet goed technisch rijden kan…..hij is er gewoon in geslaagd een meester te worden om onder alle omstandigheden te blijven zitten maar dat heeft helemaal niks met paardrijden te maken. Gewoon een kwestie van je reet goed in het zadel drukken en een beetje geluk. Want het bos is vol van gevaren, obstakels en onverwachte situaties. En daardoor dus heel begrijpelijk dat al die ervaren en technisch goed rijdende ruiters zoals de Reiners en Pleasuredames- en heren zich niet aan een bosrit wagen met hun meer dan € 30.000 kostende paard want oh jee..hij zou eens meer dan 50 meter rechtuit moeten lopen, krijg je hem de eerstvolgende wedstrijd nooit meer op de volte. Anderzijds kan de RR dus geen fatsoenlijke cirkel rijden. Want afgezien van een heksenkring in het najaar kom je daar weinig tot geen cirkels tegen. Zo’n doorgewinterd RR-paard kan dus ook geen bochten rijden dus is sturen, nekreining, zitknobbelhulp en kuitdruk helemaal niet nodig….een boom is een boom en geen enkel paard zal er vrijwillig tegenop knallen dus hoef je als RR niet te kunnen sturen, gewoon gas geven en het paard volgt de reeds aanwezige ruiterroute. En kom je een paar keer te vaak in hetzelfde bos, dan loopt die knol vanzelf wel terug naar de trailer, of je er nu opzit of halverwege afsodemietert….het is het paard alles eender….hij weet de weg naar huis wel.

In de VS hebben ze dit principe commercieel goed uitgebuit. Daar boek je voor zo’n 1000 dollar per week een 3 –sterren dude-ranch en mag je uitgebreid en onvervalst RR spelen. En maar denken dat je een cowboy/girl bent die gewoon 70 jaar te laat geboren is. Krijg je zo’n paard in de handen gedrukt dat steevast Firefly, Lightning, Fury of Thunder of zo heet waarbij hetzelfde arme dier nadat de laatste gast de ranch verlaten heeft weer gewoon Sissy* heet. Maar ja, iedere RR wil thuiskomen met het verhaal dat ie Thunder ‘bedwongen’ heeft..

In feite zijn die RR’s dus niet veel beter als de Pony’s en de ruiters in Slagharen, ze kennen de weg en sjokken maar wat voort en de berijder leeft in de waan echt paard te rijden…zie daar de definitieve beschrijving van de Recreatieve Ruiter. Nog zo’n sticker van Ponypark Slagharen achter op de auto plakken en het plaatje is compleet, je bent gedefinieerd en voor het leven gebrandmerkt.

En weet je wat nou het ergste is, ik ben zo’n RR….en ik heb niet zo’n sticker…sniksnik…

* dit verhaal berust op waarheid.


7. De Bakrandridders
,

Na alles en iedereen dat er gangbaar binnen de Westernsport aan de binnenkant van de boarding door de zandbak rondhuppelt duchtig en danig besproken te hebben heb ik lang na moeten denken of ik niet toch een groep overgeslagen had. Ok, als te bespreken groep waren ze me al meer dan eens onder de aandacht gebracht maar aangezien mijn reeks zich dus op ruiters richtte, heb ik lang geaarzeld of deze groep nu wel of niet op de hak genomen diende te worden.

Immers, ze doen niet mee……zitten niet zichzelf en/of paard voor schut te zetten met geklungel aan teugels, gestuntel over balk en brug, lopen niet voor gek in te strakke broeken, missen de van zenuwen klotsende oksels, hebben lak aan cirkels en vliegende wissels, maken zich niet druk over al dan niet ingevlochten manen of staart, kunnen soms een paard niet van een ezel onderscheiden, doen niets dan koffieleuten, de lucht met stinkstokken vervuilen, personeel en deelnemers voor de voeten/hoeven lopen, leveren te pas maar voornamelijk te onpas in meer of mindere mate adequaat commentaar daarin niet gehinderd door enige kennis van zaken, waarbij de kledingstijl een mengelmoes is tussen Western en casual, Leger des Heils en Armani, bezetten tribunes alsof ze er wonen, kompeet met maaltijden, snacks, drank en niet…(nooit) te vergeten DE KIDS, een soort van familie-uitje van het niveau Ponypark Slagharen Bezoeker maar dan staande en hangende op, onder, langs en over de bakrand.

Hebben jullie hiermee het beeld van de gemiddelde Bakrandridder op het netvlies? Mooi, dan weten we nu allemaal waar we het over hebben. En dan begint zo’n dag. Aanvankelijk zijn ze nog met weinigen en vanuit een misplaatst maar wel begrijpelijk soort sociaal gedrag hoor je ze nauwelijks. Maar gaandeweg de ochtend lijkt het wel alsof ze zich ter plaatse reproduceren gelijk Gremlins in een bak met water….aan alle kanten hangen ze onverwacht over die bakrand waardoor er daar een veelkleurig pallet aan kleur en geluid ontstaat. Of je daar als paard, waarbij het arme dier toch al moeite heeft met inschatten van diepte, op zit te wachten weet ik niet maar het lijkt me allerminst voor de hand liggend.

En ben je als Recrea Paard wel e.e.a. gewend, als volbloed Quarter….(leuk hè…volbloed ¼ paard) in een ingewikkelde Reiningproef (Let op geen kwaad woord over de Reiners deze keer, ik kijk wel uit!) zit je niet te wachten op gefladder van Penny’s langs de kant. Maar ja, ze staan er en zijn niet weg te slaan. Geflits, gekwek, gekwaak en geroezemoes terwijl jij als ruiter en/of paard je stinkende best staat te doen…jaja..probeer daar maar eens rustig bij te blijven.

En als paard mag jij je dan gelukkig prijzen dat je vegetariër bent en de gemiddelde Bakrandridder niet. Die staan namelijk gewapend met patat (ok..is nog als vegetarisch te beschouwen), Frikandellen, broodjes hamburger en ballen gehakt de lucht te benevelen met aromatische dampen die je als paard in ieder geval niet afleiden. Je moet er toch niet aan denken dat ze het broodje-kuil, al dan niet voorzien van mare-in heat-sauce uitvinden….dan wordt het knap lastig met vegetariërs langs de rand. Probeer dan als rechtgeaard paard die zinderende menigte maar eens te negeren. Dampen die als feromonen door de lucht zweven en op z’n minst je maagslijmvlies op hol brengt…als het al niet erger wordt. Nee……bakrandridders….echt een aanwinst voor de Westernsport.

En wanneer na de middag iedereen zich ruimschoots tegoed gedaan heeft aan voeding, rook – en andere genotsmiddelen en de landerigheid tot grote hoogte opgevoerd is en de menigte aangezwollen is tot een niet te missen gordijn van vormeloze gezichten waarin het individu plaatsgemaakt heeft voor de welbekende maar daarom niet minder verguisde grijze massa mogen de Reiners (daar zijn ze nog 1 keer) de stemming erin brengen en de zaak gaande houden. Weten we nu ook waarom Reining over het algemeen als middagprogramma ingepland staat. Dan kunnen we dus weer blij zijn dat er tussen al die deelnemers een paar attractieve mannen en vrouwen zitten die de stemming er tenminste nog enigszins in weten te houden, al zou het maar zijn door op de hormoonhuishouding van de bakrandridder in te spelen.

De lezende en zichzelf waarschijnlijk herkennende (of niet soms ) bakrandridder zal inmiddels wel spijt hebben dat er maanden geleden om een essay over dit verschijnsel geroepen is. Maar ja, daarvoor is het nu te laat. Wederom blijkt de pen machtiger dan het zwaard. Waarom, zo zul jij je nu afvragen, dit relaas? Wel heel simpel.

Feitelijk zijn de Bakrandridders het bespreken niet waard…..ware het niet dat ze het plaatje compleet maken en dus….horen ze erbij als mayo bij de patat, pindasaus bij de saté, grachten bij Amsterdam, worst in de erwtensoep …kortom… ze zijn onmisbaar en mij allen even lief….

Leve de Bakrandridder.

8. De Bokkers,

Kijk, in de Wereld van de Paarden hebt je ruiters en bakranders, Grooms en Judges, organisatoren, WRAN-bestuurders (in spé), parcour-bouwers en zij die het weer afbreken (meestal de paarden dus), Lintendames al dan niet geassisteerd door een Lintenjonker (zoenen-zoenen-zoenen...) , ouders en echtgenoten die in meer of mindere mate en soms noodgedwongen de hobby van zoon/dochter, vriend/vriendin of echtelijke partner delen. Allemaal mensen die op een of andere manier wel verwant zijn met het spel rond dat edele dier en waarvan de relevantie van de verbinding duidelijk zichtbaar is.

Maar als het stof nedergedaald is, de lichten gedoofd, de paarden op stal staan, de muziek verstomd is en geluid enkel nog voortgebracht wordt door traag en tevreden malende paardenkiezen en er een oorverdovende stilte over de maneges en stallen valt….ja dan komen ze tevoorschijn…..De Bokkers….., kruipen ze uit gaten en hoeken, sluiten ze zich aan op de hedendaagse life-line van ons bestaan en bokken ze er lustig en verslaafd op los, ongehinderd en ongeremd, ongegeneerd en soms compleet ongeletterd, gedreven door adrenaline, goede bedoelingen, mildheid en humor, gif en venijn, voorzien van tekens en avatars die enkel door ingewijden herleidbaar is tot taal die begrepen kan worden, soms elkaar ophemelend, dan weer elkander neersabelend maar altijd met de kracht van het woord en de macht van het toetsenbord daarbij de vingers makend tot het instrument van de geest, langs welke de kennis de virtuele wereld in vloeit gelijk warme honing over een beschuitje, al even klevend is en enkel gestuit kan worden door een af en toe traag werkend medium….of een overspannen Moderator.

Voor de één ‘n spel dat soms niet meer als spel gezien of herkend kan worden, voor een ander een serieuze poging de paardenwereld te redden van de ogenschijnlijke en schier onafwendbare ondergang daarbij door roeien en ruiten gaande om op virtuele wijze de hem/haar omgevende IRL wereld kennis te laten nemen van de Bokkende werkelijkheid, voor de meeste een uitlaatklep voor emotie, frustratie, kennis, kritiek of heilgeroep. In ieder geval, alles beter dan de lusten bot te vieren op de omgeving bestaande uit partners, kinderen en (schoon)moeders....

En dit alles ter meerdere eer en glorie van die 4-voeter die nietsvermoedend en onwetend van hetgeen zich òver zijn/haar rug en àchter de honderden beeldschermen afspeelt, traag en loom de kiezen het werk laat doen, dagdromend de laatste uren aan zich voorbij laat gaan en peinzend over het hier en nu van de slinkende voorraad hooi in zijn/haar ruif….en die daarbij zonder het zich ervan bewust te zijn de vraag symboliseert: wat is er nu feitelijk belangrijk in het leven…woorden of hooi?

Aan u de keus………



9. Supergrooms:

In de Wonderlijke Western Wereld kennen we naast al die mensen die zich al dan niet met doodsverachting in het zadel hijsen om van daaruit de vreemdste capriolen uit te halen, kijk maar eens naar vliegende wissels bij de Reining die soms eindigen in Vliegende Ruiters zonder brevet, Trailruiters die brandhout van de hindernissen maken en Pleasure Ruiters die voortdurend de weg kwijt zijn, ook een schier onontbeerlijke groep al even onontbeerlijke mensen die om de ruiters en hun paard heen zwerven en officieel de titel Groom mogen dragen. En daarbij onderscheiden we nog een aparte soort….De Supergroom! (SG)

Soms zijn het nagenoeg gediplomeerde kappers, Horsehandlers en zelf ervaren ruiters, vaak slechts de Hollandse variant van de Amerikaanse Gophers (Go for this, go for that) . Maar zonder uitzondering zijn het mensen die met toewijding, liefde en zorgzaamheid het paard van hun vriend/vriendin/echtgenoot(genote)/broer of zus overnemen wanneer dat die betreffende ruiter zo uitkomt. Daarbij dienen we wel aan te merken dat er ook partners rondlopen die wanhopig proberen langs deze weg de echtelijke vrede te handhaven dan wel duidelijk andere motieven hebben (als je lief geweest ben mag je er vanavond op ….en nu bedoel ik niet het paard…) om deze veelal ondankbaar aandoende taak op zich nemen.

Want laten we eerlijk zijn, Supergroom staat vroeger op dan de ruiter, vaak al voor dag en dauw, mest de trailer uit, wast en vlecht tot je er groen en geel van ziet, pakt de spullen in, tankt de auto af, controleert of alles gereed is, wekt dan zachtjes de ruiter met een kopje thee en een beschuitje…….roept een kwartiertje later nog een keer dat het tijd wordt om aan te kleden, komt wederom 15 minuten later om de ruiter het bed uit te trekken die dan mopperend en slaap uit de ogen wrijvend onder de douche verdwijnt om een half uur later met verwijtende blik richting de gehele wereld in het algemeen en Supergroom in het bijzonder op de bijrijderplaats van de auto neer te ploffen en daar de slaap onmiddellijk voort te zetten waarop Supergroom de gehele combinatie richting wedstrijdlocatie kan manoeuvreren…. De dag is begonnen.

En zeker wanneer het een meerdaagse wedstrijd is komt Supergroom er bekaaid vanaf. Bij aankomst duikt de ruiter de kantine in om de con-collega’s te begroeten en aan de koffie te gaan (het was tenslotte onmenselijk vroeg opstaan vanmorgen ) terwijl Supergroom het paard naar de box brengt na het een half uurtje de benen te hebben laten strekken, zorg draagt voor water, hooi en stro in de tijdelijke stal. Als alle paardgerichte werkzaamheden er dan eindelijk op zitten wordt de showkleding per setje bij elkaar gelegd, de laarzen gepoetst en de hoed krijgt nog een laatste schuierbeurt. Dan haalt SG de ruiter uit de Kantine en rukt hem/haar van de koffie en de collega’s en dirigeert het geheel richting paard. Zodra de ruiter opgestapt is…zit de taak er op….denkt je. Want je moet er wel bij blijven want ruiterlief kan natuurlijk last krijgen van de zenuwen, moet dan plassen (ja vindt je het gek….al 5 bakken koffie gehad) en dan moet paardlief natuurlijk weer vastgehouden worden…en niet stilstaan maar in beweging blijven ander koelen z’n spiertjes teveel af . Feitelijk kent Supergroom slechts rust tijdens de proef…maar ja, die duurt over het algemeen hooguit 5 minuten. En wanneer de ruiter dan de 5 minuten van Glorie gehad heeft *o/* krijgt SG de teugels weer aangereikt want dan moet de ruiter de concurrentie in het oog gaan houden. Ondertussen kan SG rondjes stappen tot er minstens een kilo afgetraind is.

En dan begint de tredmolen opnieuw…uitstappen….afzadelen, poetsen en borstelen, voeden, water dragen, box schoonmaken…… En aan het eind van de dag kan Supergroom nog voor de laatste ronde zorgen en ik ken er zelfs die midden in de nacht de wekker stellen om nog even Paardlief te gaan controleren.

Wanneer dan eindelijk de wedstrijd erop zit, of het nu meerdaags of slechts 1 dag is, gaat Supergroom de hele riedel in omgekeerde volgorde afwerken met dien verstande dat alles huiswaarts gaat, ruiterlief zit te dommelen al dan niet voorzien van de juiste kleur lint en beker en het paard dromend achterin voor zich uit staat te staren. Op de plaats van bestemming wordt paardlief door SG uitgeladen en in de eigen stal gezet…nog even aangehaald en verzorgd. Dan de auto uitladen en de spullen op hun gebruikelijke plek leggen….ruitertje zit/hangt al op de bank al dan niet nagenietend van de dag…..die er voor Supergroom eindelijk opzit…(en voor de zich uitslovende echtgenoot/genote maar hopen dat de gewenste beloning niet uitblijft….).

De overige Supergrooms laten alles achter zich en keren huiswaarts naar hun eigen plek, moe maar buitengewoon voldaan. Want ongeacht de uitslag van de wedstrijd, wanneer paard weer gelukkig in de eigen stal staat en de ruiter tevreden in de bank hangt of in het mandje ligt te knorren is voor Supergroom de dag hoe dan ook geslaagd en de eerste prijs behaald.

Naschrift van de auteur:

Ik heb de aandrang om, in tegenstelling tot mijn geschriften over de verschillende categorieën ruiters, de Grooms met dezelfde knipoog, hetzelfde venijn of dezelfde humor neer te zetten enigszins weten te weerstaan. Waarom? Omdat deze categorie overduidelijk tot het Western-Wedstrijd-Circus behoort, maar ik me soms afvraag of ze ook overal en altijd op hun waarde geschat en beloond worden.

Met dit stukje wilde ik mijn waardering uitspreken jegens deze onmisbare groep die vaak zo onzichtbaar is.

Ook had ik in eerste instantie willen wachten tot na de wedstrijd in Oosterwolde, die in deze regio het wedstrijd seizoen opent, maar bij nader inzien wilde ik al daags voor die wedstrijd al die vrijwilligers (behalve dus de echtegote(s) want of dat nou echt vrijwilligheid is…??) een hart onder de riem steken en bij voorbaat vast in het spreekwoordelijke zonnetje zetten.

Als laatste: Ruiters zullen zichzelf soms niet herkennen in hetgeen ik hier beschrijf….Supergrooms hier en daar wel. Als de schoen past…trek hem aan...past ie niet…gooi hem verre van je.. maar kijk misschien toch eens met andere ogen naar je Groom?

 


(En natuurlijk mijn favoriete stukje: -Lotje)

10. Het Koetjesvolk

Goed, na vele omzwervingen door WesternLand zijn we nu aanbeland bij ons laatste onderdeel….de koeienboys/girls. En laten we eerlijk zijn, dit is toch de bakermat van het hele Western-riding. Hiermee is het allemaal begonnen, met cowboys die in hun schaarse vrije tijd hun krachten, atletisch vermogen en kunsten (en die van de paarden) onderling gingen meten.

Er op terugkijkend wel terecht dat we deze klasse als laatste onder de loep leggen en geheel ten onrechte dus dat ik de haltermiepjes ergens tussendoor besproken heb. Want analyseren we de gebruikelijke volgorde van een wedstrijd/show, dan zijn Ken en Barbie altijd als eerste aan de beurt en de koetjes als laatste. En daar zit wel een zekere logica in hoor.

Als organisatie klop je de showarena daags tevoren nog eens lekker op om vervolgens alles goed af te stoffen, aan kant te maken, de bak er pico bello bij te leggen zodat eenieder die binnenkomt denkt dat ie welkom is en de loper uitgelegd. Dus laat je niet de Reiners als eerste de zaak omploegen maar vraag je de haltertjes om met hun keurig gelakte schoenen en hoeven zachtjes de arena te betreden zo min mogelijk stof te doen opwaaien…nee, er zit een duidelijk plan achter de opbouw van zo’n show.

Dus is het dan ook logisch dat we de koeienklasse als laatste binnen roepen, tenslotte maken die er altijd weer een zootje van en ziet de bodem er naderhand uit alsof er werkelijk een stampede doorheen getrokken is. Tussentijds slepen…jahaaa dat wel maar of dàt echt zin heeft? En als organisator zit je uiteindelijk toch met die koeienflatsen in je mooie arena waar je een week later weer van plan was om een dressuur wedstrijd te organiseren en geloof me, als die nufjes ook maar één koeienwind ruiken komen ze nooit meer terug en zijn die KWPNers wekenlang van slag….mietjes.

Maar wat is dat nou voor een slag volk dat op gezette tijden hun burgerkloffie omruilt voor een heuse cowboy outfit? Door de week gezapige huisvaders, ambtenaren, baliekluivers of de anderszins ogenschijnlijk nuttelozen der maatschappij…. Zo eens in de zoveel tijd begint hun bloed te ruisen en te bruisen en net wanneer moeder de vrouw denkt dat het er eindelijk weer eens van komt worden de chaps tevoorschijn gehaald en weet ze…. Het ìs wel weer zover maar niet voor mij. En dat ie een paar uurtjes onder de pannen is en straks stinkt als een iets dat de kat op vrijdagmiddag achter de viskar gevonden heeft. En heb je als man het onuitsprekelijke geluk dat je met zo’n cowgirl getrouwd bent….berg je dan maar want als dat thuis komt na een dagje koeien vangen…brrrrrr. Zijn ze helemaal hyper en loop je ernstig risico dat alle frustraties op jou botgevierd worden.

En dan die moorddadige CHAPS…. Heren…kijk eens goed in de spiegel en daarna in de arena…. Ten eerste ziet het er niet uit en in de arena kom je niets tegen waar de chaps voor dienen. De eerlijkheid gebied toe te geven dat de kleding die bij de verschillende onderdelen gedragen worden ook niet altijd functioneel is maar meer ter opsmuk dient. Maar dan hebben we het toch voornamelijk over de Haltermiepjes of niet soms. En welke Cowboy wil er nu uitzien als het koeienequivalent van een Haltermiep? Mannen, echte chaps wegen 15 kilo, zijn van tenminste 3 mm dik leer en dienen een doel. En al het andere spul is toch echt iets voor verfraaiing van een Dames Butt of kleine kinderen…….maar ja…mannen…..

Maar goed, daar staan ze dan, nonchalant kauwgom kauwende Marlboro imitaties die met een sigaret losjes tussen de lippen voorovergebogen, met de elleboog steunend op de cutting-knop van hun zadel de verzamelde en gevlekte groep dames aanschouwen….in de ogen de kennersblik van een veehandelaar op de Leeuwarder markt (terwijl ze in de jaren daarvoor de koe enkel van de TV, vanachter het stuur van het aan de auto voorbij schuivende landschap of al fietsend met hun zoon/dochter voorop de fiets in zo’n wankel kinderzitje beschouwd hebben en daarbij steevast tegen dat arme kind geroepen hebben: “Kijk…daar komt nou de melk vandaan…” het betreffende kind volkomen in verwarring brengend want die kijkt nog eens naar moeders borst en voelt zich bevestigd in wat het al jaren denkt: pappie is definitief de weg kwijt).

En dat gevoel wordt dus nu nogmaals bevestigd wanneer ze hun vader plotseling de huiskamer binnen zien wandelen, geruite blouse aan, cowboy hoed in de hand, want om dat ding nu al op het hoofd te zetten….zo gek zijn ze nog net niet en bovendien stapt het zo lastig in in de leasebak…, chaps over de linkerarm en van die joekels van sporen in de rechterhand….je kent ze wel, van die dingen die ieder ander gebruikt om de open haard mee op te porren maar dan met wieltjes aan het eind. Voor alle zekerheid heeft moeder op zondagochtend de gordijnen dichtgelaten want je wilt toch niet dat de buren dit zien of wel soms.

Maar goed, ‘t geat an….zoals ze in Fryslân zeggen…het gaat gebeuren. Die arme koeien moeten er aan geloven. Je ziet ze ook met de koppen bij elkaar staan nadat ze eerst in vertwijfeling nog naar een uitgang gezocht hebben (maar ja, de pleasure-ruiters hadden het ze al kunnen vertellen, die is er niet … tenminste, nog niet). En dan komt er dus eerst eentje die het allemaal al weet en die gaat de kudde settelen….en dan staan ze daar….als een meute samenzwerende randgroep-hang-koeien die overleg voeren hoe, wie en op welke wijze ze de ruiters in de luren zullen gaan leggen. Want vergeet niet Cowboys en Girls…het zijn en blijven vrouwen. Maar na rijp beraad besluiten de koetjes om maar weer toe te geven aan de grillen van de mens en af en toe maar een stukkie te rennen en verdomd als het niet waar is, sommigen lijken er ook nog plezier in te hebben.

Maar laten we nou eerlijk wezen, zo’n bak van 30 bij 50….hoe stoer moet je zijn om daar een koetje achterna te zitten. Kijk, ga eens naar de US….en ga daar eens achter een koetje aan in een arena van 30 bij 50…..KILOMETER!! En dan kun je niet rechtdoor want daar wordt je opgewacht door Teddybear, cholla, ochachillo’s van 4 meter hoog, prickly pears en andere struiken met doornen die door God op de aarde geplaatst zijn om het de Cowboys zo moeilijk en de koeien zo makkelijk mogelijk maken, die dwars door je chaps heen prikken, je armen openhalen en in je gezicht zwiepen terwijl dat koetje van 8 maanden, die van z’n lang (kort dus in dit geval) zal ze leven nog nooit een mens of paard, laat staan in die vreemde combinatie, gezien heeft maar meer desert-sense heeft dan jij. Rengalop krijgt daar toch een geheel nieuwe dimensie. En ik kan je 1 ding garanderen, je leert er sturen voor zover dat kanon onder je dat al niet zelf doet. En zonder lasso leg je het uiteindelijk toch af. Maar in onze Hollandse arena’s heeft zo’n koetje geen schijn van kans.

Nee, doe het eens eerlijk, wees nou eens een Echte Vent en zet er een Brahma stiertje van een jaar of 2 neer, zo eentje van 400 kilo spier, actie en agressie. En dan eens kijken hoe goed je bent. Of toch maar liever toekijken hoe een ander in het stof bijt?

En uiteindelijk, alle lessen en training ten spijt, ontaard het toch onveranderlijk altijd weer in een heftig en danig over-the-top adrenaline spuitend geheel. Teampenning……TEAM-penning….je moest er voor de gein eens even rustig voor gaan zitten, kijken en analyseren wat er nou met het woord team bedoeld wordt. Dat ze met z’n 3en op de startlijst staan…maar dan houdt het over het algemeen ook wel op. Nadat de startlijn in halleluja-galop gepasseerd is valt alles als mais voor de combine uit elkaar…en overleg ontaard in schreeuwen (de Reiner-groupies kunnen hier nog wat leren) zonder gehoord te worden want diezelfde adrenaline blokkeert elke vorm van doorgave van geluidsgolf via hamer, aambeeld en stijgbeugel en de Nervus Gehorus naar de grote hersenenen. Een EEG-apparaat zou activiteiten kunnen registreren die overeenkomt met de hersenactiviteit van een parachutespringer die zo-even ontdekt heeft dat ie het meest essentiële onderdeel van de sprong vergeten is en zich nu naarstig afvraagt of ie z’n buitenechtelijke vriendin alsnog postuum in de erfenis kan betrekken door even snel Apeldoorn te bellen… maar helaas….te laat. En dit slaat geheid over op het publiek…..gillen…joelen…. dopamine’s mevrouw…je zou er een mortuarium mee tot leven kunnen wekken.

En voordat Piggeljay me nu om de oren gaat slaan…..ja, ook ik heb af en toe last van dit koeienvirus….en heb talloze clinics gevolgd. Maar ik leef me tegenwoordig uit in het land waar het ‘uitgevonden’ is. Maar ook ik was dus zo’n koeiengek die doof en bind deel uitmaakte van diverse teams….dus alles wat ik hier beschreven heb….ben ik zelf.

Epiloog:
Mensen, ga lekker naar wedstrijden en shows, aanschouw of neem deel aan het gehele proces vanaf de Haltertjes tot aan de Reiners, houdt mijn beschrijvingen in gedachten, wees kritisch op jezelf en op elkaar, bezie alles met een lach want het is tenslotte maar een spelletje, zorg dat je goed gegeten hebt en ga op tijd naar toilet want je blaas houdt het niet meer wanneer je dit laatste onderdeel gaat aanschouwen. Want als toeschouwer ga je in ieder geval met een goed gevoel naar huis, je lacht je dood, toch een Amerikaans gebeuren…het krijgt een Happy End.

En boven alles, let op het welzijn van je paard, wees een echte cowboy/girl….een hele echte. Want alleen de echte zijn zich bewust van de waarde maar bovenal de waardigheid van hun paard.

Het ga jullie goed en ehh…WB..leef je uit.

next

homenu