Parelli Celebration in Birmingham 2009:

 

Omdat Kim me nog steeds probeert te overtuigen van de positieve Parelli invloeden in de wereld, werd ik uitgenodigd om hem in levende lijve te gaan zien. Natuurlijk onder voorwaarde dat er een leuk artikeltje kwam voor in het VVR magazine. Gewapend met een perskaart en een ticket voor de Parelli Celebration in Birmingham, stak ik samen met Kim, Julie en Olivier per trein de zee onder.
Hier dus eens geen pleidooi voor NH of Parelli, maar een objectieve blik op het fenomeen Parelli. Mijn mening, dat de Parelli beweging een soort van sekte zou zijn, is niet gebaseerd op Parelli zelf, maar op zijn vele volgelingen, die me veelal aan geloofsovertuigers doen denken. Parelli zie ik zelf als een van de vele deskundige cowboys met veel paardenkennis, in combinatie met een zeer slimme zakenvrouw, die tezamen een perfect concept hebben bedacht om hun methode aan de man te brengen. Niet meer en niet minder.

In Birmingham is het groot feest, overal kom je het logo op de kleding tegen. En Kim ziet elke 5 minuten weer oude bekenden. Je voelt je als niet-Parelli al meteen behoorlijk buitengesloten, haha, het is een hechte groep. Dan begint de Celebration, de jaarlijkse Europese ontmoeting van alle Parellis. Al vrij snel merk ik wat de kracht is van Parelli, en die heeft weinig met paarden te maken. Als een echte American Preacher, weet Pat te overtuigen en te motiveren. Geen paardenman, maar een peptalkcoach met een missie, die toevallig paarden betreft. Een man met een ongelooflijk spraakwater, een echte woordenkunstenaar. Veel gevoel voor humor, voor drama en voor sentiment. Een echte Amerikaanse formule dus. En wat ie zegt is ook zo gek nog niet…. Ik citeer enkele van zijn voorbeelden: "Mijn robot loopt beter als jouw robot", waarmee hij op de non-paardvriendelijke wedstrijdsport doelt.. "Maak nooit de nieuwsgierigheid van een jong paard kapot", "Ask a lot, expect a little", "Trust is good, Control is better", "Do less and you do a lot more…" Vooral de "Everybody wants to go to heaven, but nobody wants to die", vond ik heel typerend. Men wil van alles maar heeft er eigenlijk weinig voor over om zijn doel te bereiken… En dat is wat Parelli graag wil uitdragen: Dat je er iets voor moet doen! Leren, zien, voelen, vragen, etc. Daar is niks mee mis mee natuurlijk. "Helping one horse at the time", is er nog zo een. Begin gewoon en daarna zie je verder…

Na de intro van Pat en Linda, komt er een verknipt paard binnen, wat Parelli wel even naar zijn hand zal zetten. Zelf zittend op zijn prachtige zwarte Tasmaanse Quarter merrie, begint hij met een 4 jarig renpaard, wat niet wil open in de koers, erg Engels dus. Als hij later van Magic afstapt en tegen de merrie zegt "Ga jij maar wat nuttigs doen…", besluit de merrie naar de overzijde van de arena te stappen en met de voorbenen op een verhoogd platform te gaan staan. Als dit ingestudeerd is, zou het erg knap zijn. Maar het lijkt spontaan. Voor het publiek prachtig natuurlijk! Pat heeft veel werk met het paard en het resultaat komt pas de volgende dag, maar het publiek is tevreden. Een grappig detail is dat Pat een westernspoor in zijn handen gebruikt om het paard van zich af te houden. Dit plakkerige paardje heeft "No respect for the space of man", en met de spoor duwt Pat het paard van zich af, waardoor het paard uiteindelijk de boodschap begrijpt. "Handige dingen die sporen, je kunt ze overal voor gebruiken…
Zelf kreeg ik de indruk dat ik naar een gewone NH clinic zat te kijken, en niet echt naar een Celebration. Weinig show, sommige dingen duren wat lang, maar Pat kan zo wel laten zien dat je veel geduld moet hebben… Na de pauze komt Linda een heel verhaal ophangen over intro- en extroverte paarden. Persoonlijk deel ik de paarden in naar luisteren en niet luisteren en de lezing boeit me dan ook weinig. Oké, het is paardenpsychologie en het zal best waar zijn. Ik had gehoopt dat alle Parelli mensen deze stof al van buiten kennen, maar het blijkt dat de meeste Parelli mensen de DVDs helemaal niet bekijken, en men luistert dan ook ademloos naar wat Linda te vertellen heeft… Na nog een pauze, die nodig is om alle fans van persoonlijke foto's en handtekeningen te voorzien, volgt een leuke wedstrijd van Parelli studenten. Ze kunnen niks winnen, maar kunnen zich "laten indelen naar een hoger level. Verschillenden gaan met level 5 en 6 naar huis, een eentje zelfs met een level 7, waarbij hij vergeleken wordt met Freddie Knie en JF Pignon. Eindelijk show dus!

.

'Savonds gaan we naar het Parelli feest, waar de Parellis geheel onbreken door tijdgebrek, een beetje een misser van de organisatie vonden wij. En jammer, een gemiste kans om nóg eens op de foto te kunnen met je idool…

De volgende dag begint de zondag met een hele Amerikaanse quasi religieuze sessie, waarin dromerig de Parelli studenten met hun paardjes spelen, zonder touwtje, zonder hoofdstel, en heel idylisch allemaal. Pat rijdt ertussen op zijn blackie, en je ziet meteen al: "God keek en zag dat het goed was…" Leuk was wel het stuiteren met de hele grote bal (ik heb er nu ook een…) tijdens de piaff. Even weer show dus.
Daarna verder met Pats eigenwijze-raceknol-clinic, gevolgd door een weinig spectaculaire les van Linda en Walter Zettl. Een hele oude man en erg weinig nieuws onder de zon. De Parellis mogen deze stof dan nieuw vinden, wij in Europa waren al wat langer bekend met dressuurrijden op de klassieke manier. (tijdens de pauze even in het nieuwe boek van Walter gegluurd, maar deze leek erg op een Engelstalige herdruk van onze eigen Ernest van Loon, een leeftijdgenoot van Zettl)
Maar smiddags kwam er dan toch iets heel spectaculairs en dat zorgde ervoor dat het publiek, incl. ondergetekende, twee uur lang aan de zakdoek lag te snotteren…
Paralympics gouden medaille winnares Lauren Barwick uit Canada kwam laten zien hoe je kunt paardrijden met een dwarslaesie en vertelde onderwijl haar dieptrieste verhaal van pech op pech, op weg naar de uiteindelijke medaille. Ze is leerlinge van Pat en rijdt nog steeds elke dag, Pat heeft grote bewondering voor haar moed en doorzettingsvermogen en gebruikt haar als voorbeeld voor zijn peptalk.
De boodschap was: Zeg niet "Why Me ?", als het weer eens helemaal mislukt, maar zet dat om in "Why Not Me ??", als je met ambitie en motivatie verder wil. Een duidelijke boodschap...

.

Tijdens de persconferentie leer ik de Parelli motivatie wat beter kennen en ze stijgen in mijn achting. Heel veel geld hebben ze links laten liggen, omdat ze niet willen ingaan op de commercie. Veel producten willen hun naam verbinden aan de Parelli's en dat verdommen ze. Op de vraag waarom de DVDs en lessen zo duur zijn, komt er weer een leuk citaat: "People spend more money for something on there head, then for something in there head…" Meteen vind ik de DVDs al een stuk goedkoper, want met de opbrengst doen ze leuke dingen. Ze verbeteren zich constant, want alle levels zijn weer verbeterd en de DVDbibliotheek is ontzettend ruim inmiddels. En je kunt de instructeursopleiding doen zonder levels te hebben gehaald.
Parelli is voor een nieuw soort wedstrijden, zoals de teugel verbinden met een klein bandje, wat breekt als je er te hard aan trekt. Je bent dan gediskwalificeerd. Zo heeft ie meer leuke ideeën die ik hier ook eens ga toepassen…

Jammer dat het showgedeelte wat minder was, de ervaring was in ieder geval uniek. Ik ben blij dat ik gegaan ben en misschien ga ik volgend jaar wel weer, haha. Mijn mening over Parelli is verbeterd, al vind ik nog steeds onverminderd dat veel mensen die "Parelli doen", niet hebben begrepen waar het over gaat. Parelli is niet per definitie paardvriendelijk, het is volgens de wetten van het paard, waardoor deze begrijpt wat er bedoeld wordt. En paarden zijn onderling ook niet altijd even vriendelijk.
Nog een gouden tip voor de Parelli aanhang: Bekijk die dure DVDs die je gekocht hebt eindelijk eens…. Ze zijn niet voor niks gemaakt…

Eerder gepubliceerd in VVR magazine

 



 





next

homenu